ก่อสร้างอาคาร ๑๐๐ ปี : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 46 / 93

คาถาธรรมบท JHMIAO-๘ (๗๕) เนว เทโว น คนฺธพฺโพ น มาโร สห พฺรหฺมุนา ชิต อปชินํ กยิรา ตถารูปสฺส ชนฺตฺโน. ตนนั่นแล บุคคลชนะแล้ว ประเสริฐ, ส่วนหมู่สัตว์นอกนี้ บุคคลชนะ แล้ว ไม่ประเสริฐเลย (เพราะ) เมื่อบุรุษ

เนื้อหาเกี่ยวกับความสำคัญของการฝึกฝนตนและการบูชาผู้มีความรู้ โดยเฉพาะบนหลักธรรมในการพัฒนาตน การชนะที่แท้จริงอยู่ที่การพัฒนาตนเองเหนือสิ่งอื่นใด แม้กระทั่งการบูชาที่มีมูลค่าเมื่อเปรียบเทียบกับการบูชาขอ

คาถาธรรมบท ภาค ๑-๘ (๗๖) ก็สัตว์ใด พึงบำเรอไฟในป่า ตั้ง ๑๐๐ ปี, ส่วนเขา พึงบูชาท่านผู้มี ตนอบรมแล้วผู้เดียว แม้ครู่หนึ่ง, การบูชานั้นนั่นแลประเสริฐกว่า (การบูชา ตั้ง 900 ปี ของสัตว์นั้น) การบูชา 900 ปี

คาถาธรรมบทในภาคนี้นำเสนอแนวคิดเกี่ยวกับการบูชาและความประเสริฐของการกราบไหว้ท่านผู้มีจิตตั้งมั่นในธรรมแม้ในช่วงเวลาสั้น ๆ ยังมีค่ามากกว่าการทำทานหรือบูชาที่ไม่มีสาระเป็นเวลานาน โดยเฉพาะการให้ความสำคัญก

ศาลาธรรมบท ภาค ๑-๘ (๗๘) ๑๑. เรื่องพระสัปปทาสเถระ [๔๑] โย จ วสฺสสต์ ชีเว กุสโต หินวีริโย เอกาห์ ชีวิต เสยฺโย วีริย์ อาราโต ท ห ก็ผู้ใดเกียจคร้านมีความเพียรอันทราม จึงเป็นอยู่ ๑๐๐ ปี, ความ เป็นอยู่วันเด

เนื้อหาในบทนี้ได้กล่าวถึงผู้ที่มีความเพียรมั่นและความสำคัญของการตั้งใจในชีวิต โดยเปรียบเทียบกับผู้ที่ขาดความพยายาม นอกจากนี้ยังพูดถึงความทุกข์ของนางปฏาจาราที่สูญเสียคนที่รัก ผ่านการใช้น้ำตาเป็นสัญลักษ

คาถาธรรมบท TIA๑-๔ น สนฺติ ปุตตา ตาณาย อนตเกนาธิปนนสุส เอตมตฺถวส์ ญฺตฺวา นิพฺพานคมน์ มคฺนํ (๗๙) น ปิตา, นปิ พนฺธวา, นตฺถิ ญาติสุ ตาณตา ปณฺฑิโต สีลสํวโต ขิปฺปเมว วิโสธเยติ บุตรทั้งหลาย ไม่มีเพื่อต้านทาน

ในคาถาธรรมบท TIA๑-๔ กล่าวถึงความสำคัญของการรู้ถึงความตายและอารมณ์ต่าง ๆ ที่ส่งผลต่อจิตใจ อธิบายว่าบุตรหรือญาติไม่ได้ช่วยให้รอดพ้นจากความตาย ข้อคิดนี้นำไปสู่การสำรวมในศีลและการพุทธนาค นำไปสู่การเข้าถึง

๔๘ คงคาย วาลุกา เย มหิยา มาติกา ขีเย อุทก์ เย มหมุนเว ลกฺเขน มม พุทฺธิยาติ ทรายในแม่น้ำคงคา จึงสิ้นไป น้ำในห้วงน้ำใหญ่ จึงสิ้นไป ดินในแผ่นดิน จึงสิ้นไป การแก้ปัญหา ด้วยความรู้ของข้าพระองค์ ย่อมไม่สิ้น

บทความนี้พูดถึงความสำคัญของการมีปัญญาและความรู้ในการแก้ไขปัญหาต่างๆ โดยเฉพาะในบริบทของศาสนาพุทธ กล่าวถึงความแตกต่างระหว่างผู้ที่มีปัญญากับผู้ไม่มี รวมถึงการเรียนรู้จากธรรมชาติและความรู้สูงสุดที่ไม่มีว

อิธ วสฺสํ วสิสฺสามิ อิติ พาโล วิจินเตติ อิธ เหมนฺตคิมุติสุ อนุตราย น พุชุมตีติ ଗ คนพาลย่อมคิดว่า เราจักอยู่ในที่นี้ตลอดฤดูฝน จักอยู่ในที่นี้ในฤดูหนาวและฤดูร้อน หารู้อันตรายไม่ เรื่องนางกีสาโคตมี โย จ

บทความนี้เน้นการตระหนักถึงอันตรายของชีวิตและการไม่ติดอยู่ในความสุขชั่วคราว โดยยกตัวอย่างถึงผู้คนที่มัวเมาในสิ่งที่ไม่สำคัญ เช่น บุตรและปศุสัตว์ ในขณะที่มีความรู้และความเข้าใจในความเป็นอมตะจะทำให้ชีวิต

๔๘ คงคาย วาลุกา เย มหิยา มาติกา ขีเย อุทก์ เย มหมุนเว ลกฺเขน มม พุทฺธิยาติ ทรายในแม่น้ำคงคา จึงสิ้นไป น้ำในห้วงน้ำใหญ่ จึงสิ้นไป ดินในแผ่นดิน จึงสิ้นไป การแก้ปัญหา ด้วยความรู้ของข้าพระองค์ ย่อมไม่สิ้น

บทความพูดถึงความสำคัญของปัญญาในชีวิต และการรู้ชัดในอรรถแห่งภาษิต แม้คนมากมายจะรวมตัวกันพันคน แต่หากขาดปัญญาก็ไม่มีคุณค่า ยกตัวอย่างนาคราชชื่อเอรกปัตต์ที่มีภูมิปัญญา ซึ่งแสดงให้เห็นว่าความรู้และการเข้า

อิธ วสฺสํ วสิสฺสามิ อิติ พาโล วิจินเตติ อิธ เหมนฺตคิมุติสุ อนุตราย น พุชุมตีติ ଗ คนพาลย่อมคิดว่า เราจักอยู่ในที่นี้ตลอดฤดูฝน จักอยู่ในที่นี้ในฤดูหนาวและฤดูร้อน หารู้อันตรายไม่ เรื่องนางกีสาโคตมี โย จ

บทความนี้สำรวจแนวคิดเกี่ยวกับชีวิตและความไม่ตาย โดยยกตัวอย่างจากเรื่องนางกีสาโคตมีและแสดงให้เห็นว่าความเป็นอยู่เพียงวันเดียวของผู้ที่เห็นอมตบทนั้นประเสริฐกว่าชีวิตที่ไม่มีการตระหนักถึงอันตราย ความเข้า

รู้ทัน วิ บ า ก ก ร ร ม ๑๑ ทุกข์จากโรคภัยไข้เจ็บ ทุกข์จากปัญหาเศรษฐกิจ ทุกข์จากปัญหาครอบครัว และทุกข์จาก ปัญหาสังคม ดังมีกล่าวไว้ในพาลบัณฑิตสูตร" มีใจความสำคัญว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสถึงลักษณะของคนพ

เนื้อหาเกี่ยวกับทุกข์ที่เกิดจากโรคภัยไข้เจ็บ ปัญหาเศรษฐกิจ และสังคม พร้อมการวิเคราะห์ลักษณะของคนพาลตามพาลบัณฑิตสูตร โดยระบุว่าคนพาลต้องประสบกับการจองจำและกรรมที่เคยกระทำจนถึงวาระสุดท้าย ซึ่งจะนำไปสู่ก

๑๐๐ รู้ทัน วิ บ า ก ก ร ร ม มะเร็งตับ มะเร็งไต มะเร็งเม็ดเลือด สรุปกรรมที่ทำให้เป็นโรคมะเร็ง ๒ อวัยวะ ๑. มะเร็งตับ ๒. มะเร็งมดลูก ลูกอัณฑะ/ต่อมลูกหมาก ๓. มะเร็งเม็ดเลือด/ไต ต่อมน้ำเหลือง โรคมะเร็ง ๒ ก

บทความนี้เสนอข้อมูลเกี่ยวกับวิบากกรรมที่ส่งผลให้เกิดโรคมะเร็งในร่างกาย เช่น มะเร็งตับ มะเร็งไต และมะเร็งเม็ดเลือด พร้อมอธิบายกรรมในอดีตที่เกี่ยวข้อง เช่น การฆ่าและดื่มสุรา การมีพฤติกรรมเจ้าชู้ เป็นต้น

๔. อปจายนมัย คือ บุญที่เกิดจากการมีความเคารพ อ่อนน้อม ๕. เวยยาวัจจมัย คือ บุญที่เกิดจากการช่วยเหลือขวนขวาย ในการงานที่ถูกที่ควร 5. ปัตติทานมัย คือ บุญที่เกิดจากอุทิศส่วนบุญ ๗. ปัตตานุโมทนามัย คือ บุญท

บทความนี้กล่าวถึงบุญกิริยาวัตถุ 3 ประการ ได้แก่ การทำทาน การรักษาศีล และการเจริญภาวนา ที่ช่วยให้ได้บุญอย่างเต็มที่ โดยเน้นการทำทานให้บริสุทธิ์ด้วยวัตถุ เจตนา และบุคคลที่อยู่ในศีล เป็นการปฏิบัติตามคำสอ

กฐินสามัคคี ๑๐๐ ปี บูชาครู คุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง เกิด เมื่อวันขึ้น ๑๐ ค่ำ เดือนยี่ ปีระกา (ตรงกับวันที่ ๒๐ มกราคม) พ.ศ. ๒๔๕๒ ในครอบครัวชาวนา ที่อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม คุณยาย

เรื่องเล่าชีวิตของคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ที่เกิดมาและเติบโตในครอบครัวชาวนาในนครปฐม ท่านเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อฝึกสมาธิกับคุณยายทองสุขที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ การศึกษาวิชชาธรรมกายที

โชคชะตา อีกทั้งผมยังเป็นคนชอบศึกษาธรรมะเข้าวัดมาตั้งแต่ยัง เด็ก ชอบฟังพระเทศน์ ชอบอ่านธรรมะ อ่านเรื่องนรก สวรรค์ จึง ทำให้มีอัธยาศัยชอบทำบุญเป็นชีวิตจิตใจ ทำจนหมดเกลี้ยงทุกครั้ง เรียกว่ามีเท่าไรก็ทําจ

บทความนี้เล่าถึงเส้นทางชีวิตที่เก่าแก่ของผู้ที่หลงใหลในธรรมะและการทำบุญ ตั้งแต่เด็กจนถึงวัยผู้ใหญ่ ชีวิตพบกับความยากลำบากและขัดสน สุดท้ายทำให้เขาได้รับโอกาสทางธุรกิจที่เปลี่ยนแปลงชีวิต ด้วยการช่วยวัดพ

การเพิ่มเป้านี่มันแปลกนะ อย่างกฐินปีที่แล้วผมตั้งใจอย่างสุดกำลัง แต่พอมีเงินเข้ามาในธุรกิจ ก็ตัดสินใจเพิ่มเป้า พอมาปีนี้บุญส่งผล ทำให้ธุรกิจผมเติบโตแบบทวีคูณมากกว่าเป้าที่ตั้งไว้ เติบโตเร็ว มากถึง ๑๐๐

การเติบโตของธุรกิจโดยใช้บุญกฐินเป็นตัวพลิกโฉมทางการตลาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งการสร้างโรงงาน DK2 และ DK3 ที่เห็นผลการเจริญเติบโตอย่างชัดเจน ในขณะที่ธุรกิจทั่วไปขยายตัวเพียง 5-10% เท่านั้น ธุรกิจดังกล่าวยัง

LD 600 60.0 60.0 ประสบการณ์การสร้างบารมี 60 ปี ๒๕๔๔ ปี ๒๕๔๕ ปี ๒๕๔๖ 60 ความรู้สึกจากใจ คณะกรรมการสามเณร ศูนย์สานกิจกรรม พี่เลี้ยงสามเณรใหม่ วัดพระธรรมกาย คณะกรรมการสามเณร ศูนย์ธรรมปฏิบัติ แสดงพระธรรมเ

ในชีวิตที่ผ่านมาของลูกเณร ตั้งแต่ปี 2544-2546 มีประสบการณ์ในการฝึกฝนตนเองเพื่อนำไปสู่การสร้างบารมี และพัฒนาความเข้าใจในธรรมะ โดยได้รับการสนับสนุนจากพี่เลี้ยงและคณะกรรมการต่างๆ ที่วัดพระธรรมกาย ทั้งนี้

ธรรมะเพื่อประชl ยมโลก สถานที่พิจารณาบุญและบาป ๕๔ เอาตะปูเหล็กที่ลุกเป็นไฟตอกที่มือเท้าทั้งสี่และที่กลางอก สัตว์นรกนั้นต้องเสวยทุกขเวทนาไปจนกว่ากรรมที่ทำไว้จะ สิ้นสุดลง บางตนก็ถูกจับขึงพืด แล้วถูกขวานถ

ข้อความนี้อธิบายเกี่ยวกับผลกรรมและการทรมานในนรก โดยใช้ภาพความเจ็บปวดต่าง ๆ เพื่อให้เห็นผลของการกระทำของสัตว์นรก นอกจากนี้ยังเน้นถึงความสำคัญของการศึกษาชีวิตหลังความตายและการสร้างบุญในชีวิตนี้เพื่อบรรล

ธรรมะเพื่อประชl ทุกข์ในนรก ៦៨ จองจำ ๕ ประการ คือเอาตะปูเหล็กแดงร้อนระอุ ตรึงมือเข้า ทั้งสองและตอกลงกลางอก สัตว์นรกจะต้องรับโทษทัณฑ์ที่ทุกข์ ทรมานอยู่อย่างนั้นจนกว่าจะหมดกรรม บางทีนายนิรยบาลก็จะ จับขาส

ในเนื้อหาได้อธิบายถึงการลงโทษที่สัตว์นรกต้องเผชิญ โดยมีนายนิรยบาลเป็นผู้ลงโทษซึ่งใช้วิธีการทรมานต่างๆ เช่น การตอกตะปู, การถูกโยนลงไปในกระทะทองแดงที่เดือดตรากตรำ นิยมสร้างภาพที่น่าสลดใจเกี่ยวกับความทุก

ธรรมะเพื่อประชาชll ที่ตั้งของมหานรก ๗๕ เราเกิดมามีเวลาสร้างบารมีบนโลกใบนี้เพียงชั่วคราว ส่วนใหญ่ไม่ถึง ๑๐๐ ปี ก็จะต้องจากโลกนี้ไปแล้ว แม้ทรัพย์ สมบัติภายนอกที่มีอยู่ก็ไม่สามารถจะเอาติดตัวไปได้ สิ่งที่

บทเรียนจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าถึงความสำคัญของการสร้างบุญบารมีในชีวิตและผลกระทบของบาปในมหานรก การมีชีวิตที่มีคุณค่าเป็นการสร้างประโยชน์ต่อทั้งตนเองและสังคม บุญจะนำพาเราไปสู่ความสุขในภพหน้า ขณะที่บาปจะนำ

ธรรมะเพื่อประชาชll ที่ตั้งของมหานรก බඹ. ถูกตรึงติดอยู่กับแผ่นพื้นโลหะและฝาโลหะศีรษะจรดหลังคาโลหะ ถูกหลาวเหล็ก ๑๐๐ เล่มทิ่มแทงอยู่ตลอดเวลา เป็นเรื่องแปลกว่า มหานรกนี้กว้างใหญ่ไพศาลถึงหนึ่ง หมื่นโยชน์ แ

เนื้อหานี้กล่าวถึงการอธิบายมหานรกซึ่งเต็มไปด้วยสัตว์นรกที่แออัดและถูกทรมานอย่างต่อเนื่อง เป็นการเตือนให้เราเห็นถึงโทษของการทำบาปและชักชวนให้คนลดละละเว้นจากการกระทำผิด ที่มีสถานการณ์ตัวอย่างจากชีวิตจริ

ธรรมะเพื่อประชาชl ทุกข์ในอเวจีมหานรก ៩៨ พระเทวทัตลงไปในอเวจีมหานรกทันที ในพระไตรปิฎกบันทึกไว้ชัดเจนว่า เมื่อพระเทวทัตถูก แผ่นดินสูบลงไปแล้ว ท่านถูกไฟนรกเผาไหม้อยู่ตลอดเวลา ร่างกายของท่านสูงประมาณ ๑๐๐

พระเทวทัตถูกลงไปในอเวจีมหานรก ซึ่งถูกบรรยายในพระไตรปิฎกว่าเขาต้องทนทุกข์ทรมานทั้งร่างกายและจิตใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ด้วยการถูกไฟนรกเผาอย่างต่อเนื่อง โดยมีร่างกายที่ยืดออกไปในขณะเดียวกันก็ถูกแทงด้วยหล